Informacje
W 1702 r. Sasi ponieśli kolejne klęski, najpierw pod Pułtuskiem, ostateczny cios wojska szwedzkie zadały pod Kliszowem. Karol XII zajął Warszawę, Kraków i zdobył Toruń. Szlachta próbowała ratować sytuację, zawiązując konfederację w Sandomierzu, której celem miała być obrona Augusta II i walka ze Szwedami. Ważniejszym wydarzeniem był układ zawarty w Narwie w 1704 r. między Tomaszem Działyńskim (przedstawicielem sejmu) a carem Piotrem I. W wyniku tego porozumienia Polska przystępowała oficjalnie do koalicji antyszwedzkiej, w zamian car zobowiązał się do uwzględnienia polskich pretensji do Inflant, wsparcia militarnego i finansowego oraz do pomocy w stłumieniu powstanie Paleja na Ukrainie. Wspomagana przez prymasa Radziejowskiego i tak już silna pozycja Karola XII w splądrowanej Rzeczpospolitej spowodowała zawarcie w 1704 r. konfederacji warszawskiej, która ogłaszała detronizację Augusta II Mocnego i nową elekcję. Nowym królem Polski obwołano dotychczasowego wojewodę poznańskiego, Stanisława Leszczyńskiego. Leszczyński już w pierwszym roku swojego panowania podporządkował się całkowicie Karolowi XII (układ warszawski 1705 r.). Szwedzi mieli prawo trzymać swoje wojsko w Polsce oraz otrzymali wyjątkowe uprawnienia handlowe (głównie w handlu morskim). August II został wypędzony do Saksonii, gdzie wkroczył i Karol XII, zmuszając tym samym Wettyna do zrzeczenia się polskiej korony (pokój w Altranstadt 1706 r.)