U progu XVIII wieku sytuacja międzynarodowa Rzeczpospolitej była nie najgorsza. Pomimo kryzysów, szczególnie wewnątrz państwowych, Polska była ważnym graczem na europejskiej arenie, głównie dzięki odparciu naporu tureckiego. Z tworzącą się wtedy unią polsko-saską wiązano duże nadzieje, jednak pozostały one niespełnione. Polskę z 1763 r. nazwalibyśmy kolosem na glinianych nogach, lub używając bardziej profesjonalnej nomenklatury – państwem upadłym. Rzeczpospolita, mimo ogromnego potencjału, stała się marionetkowym państwem sterowanym przez państwa ościenne. Nasuwa się pytanie, co złożyło się na całkowitą utratę znaczenia międzynarodowego? Paradoksalnie, mogła się do tego przyczynić pozycja Polski po śmierci Jana III Sobieskiego, co wzbudziło duże zainteresowanie tronem polskim wśród europejskich potęg. Państwa takie jak Rosja, Austria, Prusy chciały kontrolować tak znaczne państwo jakim była Rzeczpospolita. Ważną przyczyną była też wyjątkowa słabość pozycji króla, spowodowana przez szeroko rozumianą złotą wolność szlachecką z liberum veto na czele. Trzecim źródłem utraty pozycji międzynarodowej przez Rzeczpospolitą była nieudolna polityka zagraniczna Sasów. Pierwszą porażką dyplomacji saskiej był pokój w Karłowicach, na którym jedynie przywrócono granicę sprzed 1672 r. Warto też wspomnieć o nieumiejętności wykorzystania faktu bycia w zwycięskim obozie wojny północnej.

Usługi pogrzebowe Wrocław, projekty garaży, szkoły językowe kraków angielski, angielski Wrocław, angielski kraków, programowanie, bioinformatyka i biologia obliczeniowa, TFLS język angielski nauka