Informacje
August II nie odnosił zwycięstw, gdyż nawet kilkukrotne próby podbicia Pomorza Zachodniego w latach 1711-13 nie powiodły się w pełni. Ostatecznie Prusy zajęły w sekwestr Szczecin w 1713 r. pod pretekstem zneutralizowania Pomorza Szwedzkiego. Król Polski wyraźnie zniechęcony swoimi porażkami jak i tym, że Rosja sukcesywnie zajmowała Inflanty (co powodowało konflikt między carem a Wettinem), postanowił podjąć kroki zmierzające do wycofania się z wojny. Zawarty w 1714 r. traktat przyjaźni z Ludwikiem XIV miał spowodować rychłe porozumienie ze Szwecją i tym samym rozluźnienie zależności od Rosji. Jednak Karol XII nie ustępował z twardo postawionych warunków pokoju, stąd też August II znów podjął walkę z oponentami, tym razem wspólnie z Prusami i Danią sforsował w 1715 r. zaciekle broniony przez Szwedów Stralsund. Jesienią 1715 r. szlachta małopolska pod przewodnictwem Stanisława Ledóchowskiego zawiązała konfederację w Tarnogrodzie, której celem miała być walka z wojskami saskimi. Dzięki poparciu konfederatów ze strony Rosji, Sasi, mimo przewagi liczebnej po roku walk pustoszących i tak zniszczoną już Rzeczpospolitą, zostali zmuszeni do kompromisu, który w praktyce oznaczał wkroczenie do Polski armii rosyjskiej.